راست گفتن یک مسئولیت بزرگى در اسلام است

اهميت اخلاق حسنه و ارزشهاي پسنديده در دستيابي به اطمينان خاطر و سعادت فرد و جامعه و تأكيد بر اينكه اين اخلاق بايد در هر شرايطي اجرا شود. ایجاد راستگو بودن یکی از مهم ترین این اخلاق هاست و تنها به حفظ پول محدود نمی شود، بلکه شامل گفتار و کردار، معاملات روزانه، عبادات، عهد و واجبات، سلامتی، حواس و غیره می شود.

راست گفتن جزء ضروری فطرت و دین انسان شمرده می شود و مردم طبیعتاً به

انسان راستگو تمایل دارند و به او اعتماد دارند. متن از مسلمانان می‌خواهد که خصلت راستگو بودن را از اسلام بیاموزند و آن را در تمام جنبه‌های زندگی تجسم بخشند، و تأکید می‌کند که شخصی که راستگو  است، مورد پسند خودش، مورد قبول مردم و مشمول رحمت و احسان خداوند است.

  راست گفتن به دلیل غفلت از آخرت و حب دنیا و دوری از تعالیم دین نایاب شده است. وی هشدار می دهد که جامعه ای که راستگو بودن را از دست می دهد یکی از فاسدترین جوامع محسوب می شود و از بین رفتن راستگو بودن به تدریج با اعمال بد رخ می دهد و منجر به تغییر واقعیت ها و جعل واقعیت می شود. این متن اشاره به حدیثی نبوی دارد که هشدار می دهد روزگاری که دروغگو را باور می کنند و راستگو را دروغ می گویند و خیانتکار را مورد اعتماد قرار می دهد و امین را مورد خیانت قرار می دهد.

فقدان راست گفتن موجب بی ایمانی می شود و حدیث نبوی را بیان می کند که چگونه راست گفتن را از دل ها دور می کنند و راست گفتن به امری نادر تبدیل می شود که مورد ستایش کسانی قرار می گیرد که خیر و ایمانی ندارند