چرا زندگی می‌کنیم؟ هدف از وجود ما چیست؟

تصور کنید لحظه‌ای مکث می‌کنید... دور از کار، سر و صدا و جریان مداوم اخبار.
و تنها با این سوال قدیمی اما همیشه حاضر نشسته‌اید:
چرا زندگی می‌کنیم؟
و چرا همیشه احساس می‌کنیم که به دنبال چیزی هستیم... حتی اگر همه چیز را داشته باشیم؟
هر انسانی، هر کجا که باشد، این سوال را در درون خود دارد،
انگار که رشته‌ای ظریف همه ما را به حقیقتی که از آن بی‌خبریم متصل می‌کند.
قرآن پاسخی آماده ارائه نمی‌دهد که ذهن را ساکت کند...
بلکه، دریچه‌ای وسیع برای تفکر در معنای هستی می‌گشاید.
خداوند می‌فرماید:
{آیا گمان کردید که شما را بیهوده آفریده‌ایم وشما به سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟} (مؤمنون ۱۱۵)
سوالی که انسان را تا مغز استخوان می‌لرزاند:
آیا قابل تصور است که به این دنیا بیایید... بزرگ شوید... کار کنید... رنج ببرید... و سپس همه چیز به بی‌معنی ختم شود؟ وقتی اینگونه فکر می‌کنید...
خواهید دید که زندگی شما تصادفی نیست،
و این جستجوی عمیق برای معنا، یک توهم نیست... بلکه یک نشانه است.
نشانه‌ای که می‌گوید شما فقط یک جسم نیستید که زندگی می‌کند و می‌میرد،
بلکه روحی هستید که به دنبال مسیر خود می‌گردد،
و در اعماق وجود خود می‌دانید که این مسیر در مرزهای این دنیا به پایان نمی‌رسد.
هدف فرار از واقعیت نیست.
نه در چسبیدن به آیین‌ها،
بلکه در کشف معنای وجودتان...
و کشف اینکه خالقی وجود دارد که شما را می‌شناسد،
از تمام فرضیاتتان به شما نزدیک‌تر است،
و از هر چیزی که تا به حال تجربه کرده‌اید، نسبت به شما مهربان‌تر است.
چرا زندگی می‌کنیم؟
زیرا زندگی شما یک پیام است...
و زیرا وجود شما بیهوده نیست.
و قلب پرسشگر... اولین راه به سوی حقیقت است
تصور کنید لحظه‌ای مکث می‌کنید... دور از کار، سر و صدا و جریان مداوم اخبار.
و تنها با این سوال قدیمی اما همیشه حاضر نشسته‌اید:
چرا زندگی می‌کنیم؟
و چرا همیشه احساس می‌کنیم که به دنبال چیزی هستیم... حتی اگر همه چیز را داشته باشیم؟
هر انسانی، هر کجا که باشد، این سوال را در درون خود دارد،
انگار که رشته‌ای ظریف همه ما را به حقیقتی که از آن بی‌خبریم متصل می‌کند.
قرآن پاسخی آماده ارائه نمی‌دهد که ذهن را ساکت کند...
بلکه، دریچه‌ای وسیع برای تفکر در معنای هستی می‌گشاید.
خداوند می‌فرماید:
{آیا گمان کردید که شما را بیهوده آفریده‌ایم وشما به سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟} (مؤمنون ۱۱۵)
سوالی که انسان را تا مغز استخوان می‌لرزاند:
آیا قابل تصور است که به این دنیا بیایید... بزرگ شوید... کار کنید... رنج ببرید... و سپس همه چیز به بی‌معنی ختم شود؟ وقتی اینگونه فکر می‌کنید...
خواهید دید که زندگی شما تصادفی نیست،
و این جستجوی عمیق برای معنا، یک توهم نیست... بلکه یک نشانه است.
نشانه‌ای که می‌گوید شما فقط یک جسم نیستید که زندگی می‌کند و می‌میرد،
بلکه روحی هستید که به دنبال مسیر خود می‌گردد،
و در اعماق وجود خود می‌دانید که این مسیر در مرزهای این دنیا به پایان نمی‌رسد.
هدف فرار از واقعیت نیست.
نه در چسبیدن به آیین‌ها،
بلکه در کشف معنای وجودتان...
و کشف اینکه خالقی وجود دارد که شما را می‌شناسد،
از تمام فرضیاتتان به شما نزدیک‌تر است،
و از هر چیزی که تا به حال تجربه کرده‌اید، نسبت به شما مهربان‌تر است.
چرا زندگی می‌کنیم؟
زیرا زندگی شما یک پیام است...
و زیرا وجود شما بیهوده نیست.
و قلب پرسشگر... اولین راه به سوی حقیقت است