آزادیى، که نمی‌توان خرید

﴿ آیا دیدی آن كسى را که هوای نفس خويش را اله خود قرار داده است. ﴾ [الجاثية: 23]
آیا فکر می‌کنی آزادی؟
وقتی عصبانی می‌شوی و فریاد می‌زنی،
وقتی طمع می‌کنی و ضعیف می‌شوی،
وقتی مردم تو را ستایش می‌کنند و تو مغرور می‌شوی،
وقتی از تو انتقاد می‌کنند و تو فرو می‌ریزی...
آزادی در این کجاست؟
قرآن فقط با بدن صحبت نمی‌کند، بلکه با روح نیز صحبت می‌کند.
با لطافت شگفت‌انگیزی به تو می‌گوید: قبل از اینکه برای دیگران آزادی بخواهی، خودت را آزاد کن.
خودت را از ترسی که مانع از گفتن حقیقت می‌شود، آزاد کن.
از هوسی که تعادل تو را از بین می‌برد.
از عادتی که هر روز در حالی که لبخند می‌زنی، نور تو را کم می‌کند.
بندگی خدا زنجیر نیست، بلکه رهایی است.
وقتی سجده می‌کنی، خرد نمی‌شوی... بلکه شفا می‌یابی.
و وقتی تسلیم او می‌شوی، تحقیر نمی‌شوی... بلکه ارتقا می‌یابی.
آزادی واقعی انجام هر کاری که دلت می‌خواهد نیست، بلکه انتخاب چیزی است که خالق تو را خشنود می‌کند.
هرچه به خدا نزدیک‌تر شوی، از هر قید و بندی غیر از او دورتر می‌شوی.
این آزادی را نمی‌توان با پول خرید و یا با قدرت اعطا کرد،
بلکه به کسانی عطا می‌شود که از صمیم قلب می‌گویند:
«معبودى جز الله نیست» و واقعاً معنای آن را می‌فهمند.