جهان را دریچه ای به سوی ایمان دانستن بدانيد

تصور کنید که در یک شب آرام به آسمان خیره شده‌اید.
نه به نام ستارگان فکر کنید و نه به معادلات فیزیک...
فقط نگاه کنید.
و بگذارید قلبتان قبل از ذهنتان تعجب کند:
چطور این همه زیبایی و دقت می‌تواند بدون خالق وجود داشته باشد؟
قرآن به روشی ساده اما عمیق توجه را به این ایده جلب می‌کند:
{ به يقين در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در و گردش شب و روز، دلايلي [بر قدرت الله متعال] برای خردمندان است.} (آل عمران ۱۹۰)
انگار آیه به شما می‌گوید:
جهان هستی یک منظره نیست... بلکه یک پیام است.
و هر بخش از آن گواه است،
اما گواه را تنها کسانی می‌فهمند که با قلب و ذهن خود می‌اندیشند.
جهان هستی صرفاً پس‌زمینه‌ای برای زندگی شما نیست.
کتابی گشوده است،
صفحات آن ستارگان،
خطوط آن کوه‌ها،
و ویرگول‌های آن حرکت زمان هستند. و وقتی شروع به خواندن آن می‌کنید... متوجه خواهید شد که ایمان روایتی نیست که به شما تحمیل شده باشد، بلکه نتیجه طبیعی یک سفر صادقانه و تأمل‌برانگیز است.
لازم نیست ستاره‌شناس باشید تا بفهمید، و نه فیلسوف باشید تا بپرسید.
کافی است در مقابل آسمان‌ها بایستید...
و بگذارید این سوال در درونتان به جوشش درآید:
چگونه همه چیز در جای خود قرار گرفت؟
و چرا این احساس تکرار می‌شود که چیزی بزرگتر منتظر دیدن ماست؟
جهان فریاد نمی‌زند...
نجوا می‌کند.
و زمزمه جهان، مسیری است...
برای کسانی که صادقانه در آن گام برمی‌دارند،
خداوند دری از نور را به روی او گشود که هرگز بسته نخواهد شد.