وقتی سجده می‌کنی... همه چیز سر جایش برمی‌گردد.

چند بار دست‌هایت را بالا برده‌ای، بی‌آنکه متوجه ملاقات با خدا شده باشی؟
چند نماز را طوری گذرانده‌ای که انگار یک عادت بوده‌اند، بی‌روح یا بی‌حرکت؟
عبادت فقط حرکاتی نیست که حفظ می‌کنی.
عبادت عملی زیبا از فروتنی است، لحظه‌ای از صداقت بین تو و خالقت.
وقتی پیشانی‌ات را روی زمین می‌گذاری،
دنیای اطرافت محو می‌شود،
و فقط تو و الله باقی می‌مانید.
الله متعال می‌فرماید:
﴿[اى پیامبر] آنچه را از کتاب به تو وحی شده است تلاوت کن، و نماز را برپا دار، که نماز [انسان] را از فحشا و منکر باز می‌دارد، و به يقين ذِكْر الله بزرگتر است.﴾ (العنكبوت: 45)
هر سجده، تمرینی برای صبر است، و هر سجده، پاک کردن قلب از غبار زندگی است.
و وقتی الله را به یاد می‌آورید، او شما را به یاد می‌آورد...
متوجه می‌شوید که عبادت یک وظیفه نیست، بلکه یک نعمت است.
هر عمل خالصانه‌ی عبادت، نظم را به هرج و مرج درون شما بازمی‌گرداند،
و به شما یادآوری می‌کند: شما یک بنده هستید... و این بندگی، آزادی است.
در سجده... آرامش آغاز می‌شود.