عشق به الله در قرآن

وقتی کلمه «اله» را می‌شنویم،
قدرت مطلق،
پاسخگویی دقیق،
و اقتدار بی‌چون و چرا را تصور می‌کنیم.
اما قرآن تصویری کاملاً متفاوت ترسیم می‌کند.
الهى که ضعف انسان را می‌داند،
فریادهای خاموش ما را می‌شنود،
و اشک‌های ما را قبل از جاری شدن می‌بیند.
﴿او است كه آسمانها وزمين را در شش روز آفريده كرد، آنگاه بر عرش بلند ومرتفع گرديد، آنچه را كه در زمين فرو مى رود، وآنچه را كه از زمين بيرو مى آيد، وآنچه از آن بالا مرود، مى داند، ودر هر كجا باشيد، او با شما است، والله به آنچه مى كنيد، بينا است﴾.
[الحديد: 4]
این پیام ترس نیست،
بلکه پیام نزدیکی است.
در قرآن،
عشق به الله یک مفهوم انتزاعی نیست،
بلکه یک رابطه واقعی است،
که در کلمات احساس می‌شود،
و در ندای ملایم و مکرر.
الله در قرآن به بشر می‌گوید:
من به شما نزدیک هستم،
حتی وقتی گمراه می‌شوید.
و من به شما مهربانم،
حتی وقتی اشتباه می‌کنید.
قرآن از شما نمی‌خواهد که کامل باشید،
و ادعای قدرت نکنید،
بلکه از شما می‌خواهد که با خودتان صادق باشید.
و شاید بزرگترین چیز در مورد قرآن این باشد که
از شما نمی‌خواهد که یک فرشته باشید،
بلکه از شما می‌خواهد که یک انسان باشید...
که گامی به سوی آن برمی‌دارد،
و تمام مسیر را روشن می‌بیند.